که هر ناله اش صدای کاوش عشق است و

                               هر لرزه اش ، هجوم حجمهء تنومند مردانه

آسمان

             می غرد        

                                 می لرزد           

                                                   می تازد

و تازیانه اش چون خیزرانیست

                           بر تن نحیف ِ نمناک ابرها

و ابرها

.

.

ابرهای نا همگون

    که زیر پای خیالم

             وقتی که بر نوک پنجه از آنها می گذرد

                           قلقلکشان می آید و خودشان را خیس می کنند

بیچاره این خیال خوش خیال

     چه سقوطیست

               از ورای ابرها

                       به کنج ِ اتاق ِ کوچکم

                                     کنار دیواری که با پنجره ها قهر است